Bakker Racing Team

Zondag 18-04-10

De wekker ging al vroeg om 6:30 even de spullen inladen en omkleden om
vervolgens te gaan eten en te vertrekken naar de start. Vanwege de vroegte hadden Frank & ik
er niet echt zin in om te gaan fietsen maar na het eten waren ze er weer de koers zenuwen.
spulletjes weer in de bus gezet en op naar Gilserberg zo`n 10km van Gewunden.

In Gilserberg aangekomen helm, schoenen, bril & handschoenen aan gedaan en op gezet en maar op de fiets gesprongen om vervolgen een praatje te gaan maken bij de camper van Maurice & co. Het team was compleet en konden we gaan beginnen aan de 120 km lange wedstrijd. In het startvak nog wat bekende tegen gekomen en een praatje gemaakt. Ein minuut werd er omgeroepen tijd voor de koers. De start was gegeven helaas was het geneutraliseerd en reed er een auto voorop waar niemand voorbij mocht. Toch menen er dan mensen dat ze binnen de 120 km niemand meer kunnen inhalen en gaan ze allerlei gekken dingen uithalen om maar vooraan te komen. Zelf maakte ik me er niet echt druk om want de koers is nog lang en dus tijd genoeg.De neutralisatie auto was uit de weg en kon de koers beginnen de eerste rone heb ik rustig aan gereden en af en toe nog liggen grappen met teamgenoot Maurice. Er zaten flink wat bergjes in en dat ligt mij wel. langzaam gesloopt worden. Op het einde van de 2de ronde zag ik Erwin langs de kant staan LEK even gestopt en samen de koers weer vervolgt. Amai wat een tempo heeft die kerel. De finish voorbij en heb ik Erwin maar laten lopen. Ik kan wel in het wiel blijven maar als je continu tegen het rood aan rijd terwijl hij bijna fluitend op zijn fiets zit, krijg je het nog zwaar als je nog 80km moet. Ik maakte een teken dat hij maar zonder mij door moest. De  bergjes liepen mij wel de 2de ronde en alles eigenlijk wel. Tot dat de big man with the hammer er stond. Ai dat valt niet mee om nog 40km te moeten rijden terwijl je eigenlijk niet meer kan. De Finish voorbij en niet denken aan stoppen. Ik moet eerlijk zeggen het is verleidelijk om dan af te stappen maar toch niet doen. Karakter! daar dacht
ik aan. De eerste echte klim heb ik nog vaak aan de finish terug gedacht had ik toch maar, NEE toch niet, DOOR!! na een hele tijd kapot te hebben gezeten voelde ik me in een keer weer beter en kon ik weer een redelijk tempo rijden. Dit kwam goed uit want de laatste ronde haal je meestal veel mensen in die net zoals jij ook kapot zitten en niet meer kunnen.
Ik wist precies welke klimmetjes ik nog moest nog 2 en dan was het vlak naar de finish toe. Berg op nog gas geven en nog paar renners kunnen inhalen. de afdaling in en dan vlak stuk over de weg en nog een stukje over grind en eindelijk daar was
die dan, die verdomde finish. Resultaat 3de U23 renner redelijk netjes dus. Van ons team had alleen Erwin & ik de koers uitgereden.
Bij de bus aangekomen was Linda ook klaar en had een fijne wedstrijd gereden. Nice Done!
Vlug in gepakt en om gekleed en op naar huis. Voldoening!
Volgende week XC wedstrijd in Mons. kijken wat het dan word.

Lucien Volleberg

http://www.lucienvolleberg.nl